Arts-Scène Diffusion

© François Séchet
photo Philippe Séon
© François Séchet
Emmanuelle Bertrand par Jean-Baptiste Millot
photo Aurianne Skybyk
droits réservés
Emmanuelle Bertrand par Jean-Baptiste Millot

Emmanuelle Bertrand violoncelle

Emmanuelle Bertrand werd door het tijdschrift Diapason en de luisteraars van France Musique verkozen tot Artieste van het jaar 2011 en kreeg de Diapason d'Or van dat jaar voor haar cd Le violoncelle parle. Haar grote doorbraak bij het publiek kwam er al in 2002, toen ze een Victoire de la musique kreeg.  
Ze werd opgeleid door Jean Deplace en Philippe Muller aan het Conservatoire National Supérieur de Musique de Lyon en aan dat van Parijs, is laureate van de Internationale Rostropovich-wedstrijd, behaalde in 1996 de Eerste Prijs op het Kamermuziekconcours van Japan in Tokio en de Prix de l’Académie Internationale Maurice Ravel, en ze werd laureate van de Fondation d’Entreprise Natexis.
Haar ontmoeting met de componist Henri Dutilleux in 1999 was van doorslaggevend belang: ‘Zijn vertolking verrukte me meteen door de helderheid van de klank, de ritmische striktheid, de technische perfectie en het brio van zijn spel. Voor mij was dit ongetwijfeld een echte openbaring.’
Haar liefde voor hedendaagse creaties gaf haar de gelegenheid werken te creëren die aan haar zijn opgedragen, waaronder composities van Edith Canat de Chizy, Pascal Amoyel en Bernard Cavanna (Shanghai Concerto). In 1997 creëert ze in Japan de Quatrième Suite pour violoncelle seul van Nicolas Bacri, en in 2000 verzorgt ze de wereldcreatie van het laatste werk voor cello solo van Luciano Berio: Chanson pour Pierre Boulez. In 2002 krijgt ze de Grand Prix de la Critique van het Syndicat Professionnel de la Critique Dramatique et Musicale die haar uitroept tot Révélation Musicale de l’Année.
In 2014 draagt Thierry Escaich aan haar zijn Concerto pour violoncelle op dat hij schreef in opdracht van drie Franse orkesten. 
Emmanuelle Bertrand is gebeten door kamermuziek. Zo is ze lid van het ensemble Violoncelles français en vormt ze een duo met Pascal Amoyel.
Als soliste trad ze op met het Symfonisch Orkest van Luzern, het Orchestre Symphonique du Grand Montréal, het Nationaal Orkest van Oekraïne, het Staatssymfonisch Orkest van Moskou, het BBC National Orchestra of Wales, het Symfonisch Orkest van Busan (Korea), het Orkest Musica Vitae uit Zweden...
Haar opnames, die uitgebracht werden bij harmonia mundi, zowel solo als in duo met de pianist Pascal Amoyel, werden alle onderscheiden door de nationale en internationale muziekpers.